صبح كه از خواب بيدار شدم بايد مي رفتم اداره بيمه.زود اماده شدم,يه ابي روي ماشين گرفتم و رفتم.جلوي هر باجه صفي بلند از ادم هايي بود كه همه منتظر بودند تا كارشون راه بيافته.

جالب اين بود كه صندلي هاي مقابل باجه ها خالي بودند و نهايتا 2 نفر نشسته بودند.رفتم و به اخرين نفر گفتم "من بعد از شما" و امدم نشستم روي يكي از صندلي هايي كه دقيقا مقابل همان باجه اي كه كار داشتم و صندلي در فاصله كمتر از 3 متر قرار داشت.جالبترين نكته اين بود كه اكثر ادم هايي هم كه سرپا ايستاده بودند و هي ناله مي كردند و مي گفتن خسته شديم ميان سال و پير بودند.

به فكر فرو رفتم.داشتم به اين موضوع فكر مي كردم كه چرا انها روي صندلي ها نمي نشينند.بعد فكر كردم درست ترين احتمال همينه:

يك سري از انها كه براي نسلهاي پيش بودند,بدست اوردن هر چيزي را همراه با سختي مي دونستن و مي گفتن با راحت طلبي كارو نمي شه پيش برد.براي هر كاري بايد سختي بكشي و اگر سختي نكشي به هدفت نمي رسي.اخه اگر بابام هم بود منم بايد سرپا مي ايستادم.

كمي كه بيشتر دقت كردم ديدم خدايي ما نسل جديدها يه جورايي تنبل ترهستيم.اما از اونجايي كه هميشه من نيمه پر ليوان رو مي بينم به خودم گفتم نسل ما منطقي تر از نسل هاي قبليه.لزومي نداره سرپا بياستي,بشين تا نوبتت بشه.اصلا ربطي به راحت طلبي نداره.

دوستش داری و قلبت به شدت به خاطرش می تپد و خودت مي دانی كه چقدر برايت عزيز است و چقدر به او احتياج داری.مي دانی كه اگر او كنارت نباشد عذاب ميبينی.می دانی كه گاهی حاضری تمام دارايی هايت را از دست بدهی تا او را بدست اوری.خوب می دانی كه هيچ كس را به اندازه او دوست نداری و نفست به خاطرش می گيرد.بارها خودت را ديدهای كه به خاطرش اشك ريخته ای و در تنهايی ات شكسته ای اما...

ايا او می داند؟ايا او تو را می بيند,قلبت را چطور؟ ايا از تنهايی ات خبر دارد؟انتظار داری از چهره ات حدس بزند,ان هم زمانيكه در كنارش رفتاری عادی داری؟

می خواهی بداند,ببيند,بفهمت و بپذيرد كه چقدر دوستش داری...

از خود سوال كن : "چگونه به او بفهمانم كه دوستش دارم؟" و به جواب برس.

"تا كنون,برای اثبات دوست داشتنش چه كارهايی انجام داده ام و او متوجه شده است؟"

اگر برای سوالات بالا جوابی نداری و جوابی پيدا نمي توانی بكنی ,حتما" كاری انجام نداده ای.

تقديم به فرشته ای كه بالهايش را چيد تا در كنارم بماند,تقديم به مادرم و تمام مادرهای دنيا :

كنون كه سالها از عمرم می گذرد,هنوز تشنه اغوش توام.

هنوز مامن تنهايي ام,