سکانس اول;

كودك تحمل نمي كند بلند مي شود و به صورت پدر بوسه مي زنداما ماسكي كه روي صورت پدر قرار دارد نمي گذارد لبهاي پدر را ببوسد . پدر چيزي نمي گويد , تكان هم نمي خورد تنها اشكي از گوشه چشمش جاري مي شود و در دل با دختر دلبندش فاطمه حرف مي زند; "بابايي فاطمه, بابا قربونت بشه. بابايي فاطمه...".

فاطمه دست عروسكش را مي گيرد و به حياط مي رود. از پنجره تاريك زيرزمين كه بيشتر, شبيه به انباري است به مادر مي گويد كه مي خواهد به كوچه برود و بازي كند. مادر خياطي مي كند و تنها با سر به دخترش مي گويد برو . مادر هم بغض كرده و مي ترسد كه نتواند از پس كارهاي سفارش شده برايد.

سكانس اخر;

طاقت نمي اورد و به سمت خانه حركت مي كند.از سر كوچه تا دم در را مي دود و نفس زنان كليد را در, در مي اندازد. دستانش مي لرزد و به سختي در را باز مي كند به سمت اتاق پدر مي دود.

اتاق بوي ديگري دارد. بوي ياس مي دهد. يك لحظه ارامشي او را در بر مي گيرد اما طي چند لحظه ضربان قلبش به شدت افزايش مي يابد.به سمت تخت پدر مي رود ديگر صداي نفس نفس نمي ايد. ديگر پدر ارام شده است. به صورت پدر نگاه مي كند و قطره اشكي كه از چشم پدر جاري شده بود هنوز خشك نشده است.

پدر چقدر زيبا شده است.

اما چه بخواهيد و چه نخواهيد بايد قبول كنيد كه واقعيت همين است و ترس نيز رشد می كند.ابتدا با يك مثال بحث را اغاز مي كنم;

تا حالا دقت كرديد يك سری از كارها فقط گفتنشان زشت است .مثل پشت سر ديگران حرف زدن , مسخره كردن,دروغ گفتن و گاهي حتی بی احترامی به پدر و مادر و...

عده ای هستند خيلی راحت اين كارها را انجام مي دهند و جالب است اگر داستانی در مورد اين جور مسائل برايشان تعريف كنی بی درنگ می گويند: "چقدر زشت" يا "چقدر بي ادب".

يه نگاه به دور و برتان بياندازيد.عده ای كه به راحتی ديگران را مسخره می كنند,به راحتی برای مردم حرف در می اورند و يك سری از ماها فقط می ايستيم و گوش می كنيم ,گاهی اوقات نيز انها را تاييد می كنيم!!!

دوست خوبم,اميدوارم كه تو از ان ادم هايی نباشی كه اين حرف ها را گوش می دهند.اميدوارم كه از ادم هايی نباشی كه خودت رو در قبال اين ادمها مسئول ندونی.

ما در برابر اين ادمها مسئوليم.ما نبايد اين افراد را در جمع هايمان راه بدهيم و در جمع هايشان شركت كنيم,چون حتی حضور در تجمع های اين عده يعنی اينكه ما هم جزئی از اين گروه هستيم زيرا ناخواسته داريم انها رو تشويق به اين كار مي كنيم.

مثلا درس نخواندی و نگرانی.به جای اينكه بيايی و هی به اين موضوع فكر كنی و بهش پروبال بدی و نگرانی تو 100 برابر كنی,برو از توی قفسه كتابها ,كتابت رو بردار و بخون.شايد از اين درس خوشت نمی اد اما تو داری زحمت مي كشی تا ارامش پيدا كنی نه اينكه عاشق درست بشی.

روزي كشيش مسيحي هنگام عبور از جزيره اي دور افتاده به سه نفر برخورد كرد.به انها گفت چگونه دعا مي كنيد و انها توضيح دادند.سپس كشيش گفت من اكنون به شما دعايي اموزش خواهم داد كه زود مقبول شود و از انها خداحافظي كرد. سالها گذشت و يك روزي كه همان كشيش با كشتي از كنار ان جزيره عبور مي كرد ان سه نفر او را ديدند و براي او دست تكان مي دادند.ناگهان ديد انها به سمت كشيش حركت كردند و روي اب به راه افتادند.انها در حالي كه بر روي اب راه مي رفتند از كشيش مي پرسيدند كه ان دعايي كه به ما گفتي چه بود؟ ما ان را فراموش كرديم.كشيش كه معجزه را ديده بود خداوند را سجده كرد و از خداوند خواست كه او را ببخشد كه متوجه نشده بود كه هر كس به زبان و شيوه خود خدايش را صدا مي كند.

دوست خوبم

خدا چيزي است در من اما فراتر از من.من در حصار و او بي حصار. حصار من از لطفش و لطف او از خدايي اش.

خداي من خداي من است.خداي فرعون خداي فرعون و خداي محمد خداي محمد.تنها اشتراك ما در اين است كه هر كس به تناسب شناخت خودمان به خدا نزديك شده ايم.

خداي من در بين ايدئولوژي ها و مكتب ها,كتابها و نامها گم نشده است كه بجويم.و افسوس كه اكنون ايدئولوژي ها يي كه براي شناخت بهتر خدا بكار گرفته مي شود انسان را از خدا دور مي كند!!!

هستي جلوه لبخند خداست بر ما و گاه لبخندي خود خداست.

خداي من در سكوت متبلور مي شود و جان مي گيرد.

و اما جهان هستي و انچه در ان است چيزي نيست جز رحمت بيكراني كه ارزاني حقيقتي است مقدس بر ما.اساس دنيا بر رحمت است.دنيايي كه از ريزترين ذره هايش تا بي نهايت هايش تابعي از قانوني ثابت است.

دوست خوبم,سختي ها و رنج ها را با تمام وجود دوست دارم چون تنها پلي است از من به من و خنده هايم بهانه ايست كه زندگي تنها نباشد و خود را تكرار نكند.

هر كه در اين بزم مقرب تر است            جام بلا بيشترش مي دهند

زندگيتان سرشار از عطر مسيحايي و خداوند در لحظه هايتان جاري

كليد اصلی و اصل اول يك تغيير ,پذيرش اشتباه بودن رفتار فعلی است و اين موضوع بسيار اهميت دارد.

زمانی كه شخص در صحت و يا اشتباه بودن رفتار فعلی خود ترديد دارد نمی تواند قاطعانه تصميم بگيرد كه تغيير كند يا نكند و اين عامل علتی می شود كه شخص تغيير و تحول خويش را به تاخير مي اندازد و پس از مدتی به كلي فراموش مي كند.

ما زمانی كه مي خواهيم تغييركنيم در اغلب اوقات می گوييم براي تغيير فلان كار را انجام خواهم داد فلان رفتار را جايگزين رفتار فعلی ام خواهم كرد و ... اما غافل از اين كه ما هنوز بطور كامل نپذيرفته ايم كه به چه علت رفتار فعلی خود را تغيير خواهيم داد و فقط می دانيم كه رفتار جديد برايمان بهتر است.يعنی هنوز نپذيرفته ايم كه رفتار فعلی ما اشتباه است و اگر اين رفتارمان را تغيير ندهيم چه چيزهايي را از دست خواهيم داد.

هر روزتان نوروز            نوروزتان پيروز

دوستان خوبم مطلبي در مورد تاريخچه سفره هفت سين كه اميدوارم خوشتان بيايد:

در ايران باستان، جشن هايي به مناسبت هاي گوناگون ملي و مذهبي برگزار مي شد. اما از آن ميان، هفت جشن جزو جشن هاي واجب به شمار مي آمد كه شش جشن، جشن هاي گاهانبار يا سالگرد آفرينش هاي شش گانه بود. اين جشن ها به ترتيب عبارت اند از: «ميد يوزرم گاه»،‌ جشن ميانه بهار كه از 11 تا 15 ارديبهشت به مناسبت سالگرد آفرينش آسمان برگزار مي شد. «ميذ يوشم گاه» جشن نيمه تابستان از 11 تا 15 تير به مناسبت سالگرد آفرينش آب «پيتي شهيم گاه»، به معني «دانه آور»، سالگرد آفرينش زمين و فصل گردآوري غله است كه از 26 تا 30 شهريور برگزار مي شد. «ايا سرم گاه»، از 26 تا 30 مهر است و سالگرد آفرينش گياه و «برگشت» معني مي دهد، چون چوپان با گله بر مي گردد و آغاز زمستان است. «ميد ياريم گاه» به معني «ميان سال» كه سالگرد آفرينش چارپاي مفيد است و جشن ميان زمستان، زماني است كه براي دام انبار زمستاني مي شود. «همسپد ميدم گاه» به معني «با هم بودن و با هم گرد آمدن‌» كه سالگرد آفرينش انسان است و پنج روز آخر سال برگزار مي شود. هفتمين جشن از اعياد هفتگانه واجب «نوروز» است. رسم هاي بسياري هم در حاشيه اين جشن رواج داشت كه با عدد هفت پيوند خورده بود. به عنوان مثال، در ميز سيمين مقابل شاه وقت، هفت گونه غله و شاخه هاي هفت نوع درخت را مي نهادند، روي همان ميز هفت بشقاب كاشي سفيد و هفت درهم سفيد از سكه هاي ضرب شده در عرض سال.
رسم ديگري كه هنوز در برخي روستاهاي زردشتي نشين رعايت مي شود، كشت هفت نوع بذر در ظرف هاي كوچك است تا اينكه براي نوروز سبزي و طراوت فراهم باشد.
در قديم، هفت «سيني» از دانه هايي كه بركت به سفره ها مي آورد، مي روياندند و بر خوان نوروزي مي نهادند. «سيني» معرب «چيني» است كه در قديم به طبق هاي بزرگي كه از چين آورده بودند، گفته مي شد. احتمالا هفت «سين» بازمانده همين هفت «سيني» است و يا نمادي از «سبزه» و «سرسبزي» با گذشت زمان، هفت «سيني» با هفت ميوه يا گل يا سبزي كه با «سين» آغاز مي شوند و هر يك نشانه اي از باروري و تندرستي هستند، تلفيق شده است.
اين هفت «سين» كدام اند و هر يك نماد چيست؟ «سبزه» نودميده است، «سنبل» خوش بر و خوشبو، «سيب» ميوه بهشتي و نمادي از زايش، «سمنو» مائده تهيه شده از جوانه گندم كه يادآور بخشي از آيين هاي باستاني ايران است، «سنجد» كه بوي برگ و شكوفه درخت آن محرك عشق و دلباختگي است، «سير» دارويي براي تندرستي، «سپند» به معني «مقدس» كه دوركننده بيماري ها و دافع چشم بد است.
امروزه، برخي اقلام سفره هفت «سين» فراموش گشته و يا «سين» هاي آن در برخي خانواده جا به جا گشته است. مثلا گذاشتن «سركه» نماد ترشي و «سماق» نماد بيكاري و سماق مكيدن روي سفره هفت «سين» مناسبت ندارد.
علاوه بر «سين ها» بر اين سفره آينه نيز مي گذاريم كه نور و روشنايي مي تاباند، شمع مي افروزيم كه روشنايي و تابش آتش را به ياد مي آورد و شايد بازمانده جشن سوري و جشن هاي آتش باشد؛ تخم مرغ كه تمثيلي از نطفه و باروري است. كاسه آب زلال به نشانه همه آب هاي خوب جهان و ماهي زنده در آب، به نشانه تازگي و شادابي؛ عسل و نقل و شيريني و ديگر چيزهايي كه بنا به رسم خاص هر شهر و روستا و خانواده اي بر اين سفر مي افزودند. گذاشتن چند شاخه بيدمشك روح افزا نيز بر زيبايي سفره مي افزايد.
وجود قرآن يا ديگر كتاب هاي دين بر سر سفره هفت «سين» براي راندن ديوان و شيطان از محيط خانه است. گذاشتن نمونه اي از غلات (معمولا نان و برنج) و حبوبات و همچنين در برخي خانواده ها گذاشتن شير و فرآورده هاي شيري به نشانه تضمين بركت خانه متداول است.

                                                                                          منبع:پارسي پاد